چگونه زنده می مانند

بازار

گزارش صبح بازار

فناوری بازار

من را باهوش کن

این ناراحت کننده است

میلیون میلیارد

ساعت نامشخص

Marketplace Minute®

دفتر گوشه از بازار

پول فیات: هیچ ارتباطی با ماشین ندارد

10 سال پیش

قبلاً این بود که هر دلار ارزش معینی از طلا را داشت. از نظر تئوری ، شما می توانید به یک بانک بروید و برای کمی از چیزهای زرد ، بازپرداخت خود را مبادله کنید - بانک "قول داده است مبلغ معینی از طلا را برای یادداشت خود بپردازد. اما این باعث ایجاد مشکلات بزرگ شد.

برخی از بانک ها و حتی برخی از کشورها ، به اندازه کافی طلا یا نقره را در طاق های خود نگه می داشتند تا از هر قولی که در مورد هر نت صادر شده نوشته شده است ، خوب شوند. سایر کشورها از این طریق کار خود را انجام دادند ، اما خیلی زود شروع به صدور یادداشت های بیشتر بدون رزرو فلز گرانبهای اضافی کردند. این یک تلاش خطرناک بود: اگر همه به طور همزمان طلا خود را می خواستند ، بانک های کشورها قادر به پرداخت آنها نیستند. هنگامی که مردم شروع به تحقق این موضوع کردند ، ارزش یادداشت ها به شدت کاهش یافت و قیمت کالاها افزایش یافت. این همان چیزی است که تورم نامیده می شود.

وارونه داشتن طلا به اندازه کافی در طاق های شخص برای بازخرید هر یادداشت این است که همه به ارزش پول اعتماد دارند - به اندازه طلا خوب است. نکته منفی این است که جمع آوری پول بیشتر دشوار است: فرد باید طلای بیشتری پیدا کند تا نت های بیشتری را صادر کند و هرچه بیشتر به طلا احتیاج داشته باشد ، گران تر می شود.

وقتی یک ارز گران تر می شود ، چند مورد اتفاق می افتد. اول ، قیمت کالاها کاهش می یابد. وقتی این اتفاق بیفتد ، افرادی که طلا دارند تمایل به نگه داشتن آن دارند ، بنابراین ارز حتی گرانتر می شود و این باعث می شود قیمت کالاها هنوز هم کاهش یابد. این همان چیزی است که به آن کاهش می یابد. در ابتدا کاهش قیمت عالی است: ماشین ها ارزان تر هستند! اسباب بازی ها ارزان تر هستند! غذا ارزان تر است! اما خیلی زود عقرب تورم نشان دهنده نیش در دم آن است. سرمایه گذاران تمایلی به سرمایه گذاری در هر چیزی که روز به روز از دست می دهند ، سرمایه گذاری نمی کنند ، بنابراین آنها پول خود را به شرکت ها متوقف می کنند و شروع به فروش سهام خود می کنند. این همان چیزی است که اقتصاددانان به عنوان مارپیچ تورم می نامند.

سرمایه گذاران برخی از سهام خود را می فروشند و چیزی را که تصور می شود یک پناهگاه امن مانند اوراق قرضه طلا یا خزانه داری است ، خریداری می کنند. اگر سرمایه گذاران کافی بفروشند ، و خریداران زیادی وجود ندارند ، قیمت سهام کاهش می یابد. سرمایه گذاران دیگر نگران هستند که سهام آنها روز بعد کمتر باشد ، بنابراین آنها نیز منابع خود را می فروشند. خیلی زود ، همه فروش می کنند: هیچ کس نمی خواهد چیزی را خریداری کند که در طی دو هفته ارزش کمتر از مبلغی که برای آن پرداخت کرده اند. در این شرایط ، سرمایه گذاران فقط به پناهگاه های امن علاقه دارند. آنها از آنچه در صورت خرید سهام یا وام دادن به پولشان می ترسند می ترسند ، بنابراین هیچ یک از آنها انجام نمی دهند. بدون سرمایه گذاری ، شرکت ها از رشد خودداری می کنند. آنها عقب نشینی می کنند ، مردم را رها می کنند و خرید از شرکت های دیگر را متوقف می کنند. مدتهاست که کل اقتصاد در معرض خطر است که در یک افسردگی فرو می رود.

از لحظه ایجاد اولین ارز ، دولت ها با صدور آنچه که ارز فیات نامیده می شود ، با وحشت دوقلوی تورم و تورم مبارزه کرده اند. این بدان معناست که اسکناس ها به دستور دولت یا فیات ارزش مشخصی دارند. به عبارت دیگر ، این دولت می گوید ، "این یادداشت بدون هیچ دلیلی به غیر از این که می گوییم این است."ارزهای فیات قرن هاست که بوده است ، اما تا زمانی که دولت ایالات متحده تصمیم گرفت دلار را در سال 1972 به یک ارز فیات تبدیل کند که تقریباً تمام جهان تصمیم به اتخاذ یک سیستم مشابه گرفتند.

اما تورم همه بد نیست. در حقیقت ، دولت ها کاملاً مانند تورم - در اعتدال. تورم ممکن است ارزهای موجود را کمی کاهش دهد ، اما این امر می تواند با این واقعیت جبران شود که پول بیشتری به سیستم وارد می شود: پول برای خرج کردن ، سرمایه گذاری یا ساخت یا حتی استخدام کارمندان بیشتری. بنابراین ، در اعتدال ، تورم می تواند به نگه داشتن افراد در کار کمک کند. بنابراین ، تورم بخشی از دنیای مالی ما است ، یک شر ضروری که اکثر دولت های مدرن معتقدند که آنها برای مقابله با استفاده از ارز فیات بسیار مجهز هستند.