ناتوانی

هنگام نوشتن، باید از اصول کلی پیروی کنید تا مطمئن شوید که زبان شما عاری از تعصب است. در اینجا ما رهنمودهایی برای صحبت در مورد ناتوانی با فراگیری و احترام ارائه می کنیم.

ناتوانی یک اصطلاح گسترده است که به دو روش قانونی و علمی تعریف می شود و شامل آسیب های جسمی، روانی، فکری و اجتماعی و عاطفی می شود (سازمان بهداشت جهانی، 2001، 2011). اعضای برخی از گروه های افراد دارای معلولیت - به طور مؤثر خرده فرهنگ هایی در فرهنگ بزرگ تر معلولیت - روش های خاصی برای ارجاع به خود دارند که ترجیح می دهند دیگران آن را اتخاذ کنند. هنگامی که از انتخاب های زبان ناتوانی توسط گروه هایی از افراد معلول استفاده می کنید، به ترجیحات آنها احترام می گذارید. به عنوان مثال، برخی از افراد ناشنوا از نظر فرهنگی ترجیح می دهند به جای «افراد کم شنوایی» یا «افرادی که ناشنوا هستند» «ناشنوا» (با حروف بزرگ) خوانده شوند (دان و اندروز، 2015). به همین ترتیب، از اصطلاح «سخت شنوا» به جای «ناشنوایان» استفاده کنید. ارج نهادن به اولویت گروه نه تنها نشانه آگاهی حرفه ای و احترام به هر گروه معلول است، بلکه راهی برای ارائه همبستگی است.

ناتوانی در بخش 5. 4 کتابچه راهنمای انتشار APA، ویرایش هفتم پوشش داده شده است

این راهنما از ویرایش ششم گسترش یافته است.

زبان مورد استفاده در مورد ناتوانی در حال تکامل است. اصل کلی برای استفاده از زبان معلولیت حفظ یکپارچگی (ارزش و منزلت) همه افراد به عنوان انسان است. نویسندگانی که در مورد معلولیت می نویسند تشویق می شوند تا از اصطلاحات و توصیفاتی استفاده کنند که هم دیدگاه های شخص اول و هم هویت اول را مورد احترام قرار می دهد و توضیح می دهد. زبان باید با این درک انتخاب شود که ترجیحات ابراز شده افراد دارای معلولیت در مورد شناسایی، جایگزین موضوعات سبک است.

زبان اول شخص

در زبان شخص اول، بر شخص تأکید می شود، نه بر وضعیت ناتوان کننده یا مزمن فرد (مثلاً از «فرد مبتلا به پاراپلژی» و «جوان مبتلا به صرع» به جای «یک پاراپلژیک» یا «صرع» استفاده کنید). این اصل در مورد گروه هایی از افراد نیز صدق می کند (مثلاً از «افراد مبتلا به اختلالات مصرف مواد» یا «افراد با ناتوانی ذهنی» به جای «مصرف کنندگان مواد» یا «عقب مانده های ذهنی» استفاده کنید؛ دانشگاه کانزاس، مرکز تحقیقات و آموزش مستقلزندگی، 2020).

زبان اول هویت

در زبان هویت اول ، معلولیت مورد توجه قرار می گیرد ، که به فرد اجازه می دهد تا از معلولیت مطالبه کند و هویت خود را انتخاب کند نه اینکه به دیگران اجازه دهد (به عنوان مثال ، نویسندگان ، مربیان ، محققان) آن را نامگذاری کنند یا اصطلاحاتی را با پیامدهای منفی انتخاب کنند (قهوه ای ،2011/n. d .؛ Brueggema ، 2013 ؛ Du & Andrews ، 2015). هویت اول از زبان غالباً به عنوان بیان غرور فرهنگی و احیای ناتوانی استفاده می شود که زمانی هویت منفی را اعطا می کرد. این نوع زبان امکان ساخت و سازهایی مانند "شخص نابینا" ، "شخص اوتیسم" و "آمپوته" را فراهم می کند ، در حالی که به زبان شخصاً ، ساخت و سازها "کسی که نابینا است" ، "شخص مبتلا به اوتیسم" و "شخص با قطع عضو "به ترتیب.

انتخاب بین زبان شخص اول و هویت اول

هر دو رویکرد شخص اول و هویت اول به زبان برای احترام به افراد معلول طراحی شده اند. هر دو به طور کلی گزینه های خوبی هستند. استفاده از رویکرد یا مخلوط کردن زبان اول و هویت اول مجاز است ، مگر اینکه یا تا زمانی که بدانید یک گروه به وضوح یک رویکرد را ترجیح می دهند ، در این صورت ، شما باید از رویکرد ترجیحی استفاده کنید (Du & Andrews ، n. d.). مخلوط کردن این زبان ممکن است به شما در جلوگیری از تکرار دست و پا گیر "شخص با" کمک کند. بشر. "و همچنین ابزاری برای تغییر نحوه توجه نویسندگان و خوانندگان در مورد معلولیت و افراد در جوامع خاص معلولیت است. در واقع ، سطح ادغام هویت معلولیت می تواند راهی مؤثر برای رمزگشایی زبانی باشد که توسط افرادی که در مورد آنها می نویسند ترجیح داده می شود. کسانی که ناتوانی خود را به عنوان بخشی از هویت فرهنگی و/یا شخصی خود در آغوش می گیرند ، احتمالاً زبان اول را ترجیح می دهند (Du & Andrews ، 2015). اگر مطمئن نیستید که کدام رویکرد برای استفاده ، به دنبال راهنمایی از گروه های خودکشی یا سایر ذینفعان خاص برای گروهی از افراد باشید (به عنوان مثال ، براون ، 2011/n. d.). اگر مستقیماً با شرکت کنندگان کار می کنید ، از زبانی که از آنها استفاده می شود برای توصیف خود استفاده کنید.

اهمیت ذکر ناتوانی

ماهیت ناتوانی باید در صورت مرتبط بودن مشخص شود. به عنوان مثال ، اگر یک نمونه شامل افراد مبتلا به صدمات نخاعی و مبتلایان به اوتیسم - دو گروه مختلف دارای معلولیت - باشد ، پس از آن معقول است که از حضور معلولیت های خاص استفاده کنیم. در هر گروه ، ممکن است ناهمگونی اضافی وجود داشته باشد که باید تحت برخی شرایط بیان شود (به عنوان مثال ، سطوح مختلف آسیب نخاعی ، شدت علائم مختلف اختلال طیف اوتیسم).

اصطلاحات منفی و تسلیت

از زبانی که از استعاره های تصویری یا اصطلاحات منفی استفاده می کند ، خودداری کنید که حاکی از محدودیت است (به عنوان مثال ، "ویلچر محدود" یا "محدود به ویلچر" ؛ به جای آن از اصطلاح "کاربر ویلچر" استفاده کنید) و از برچسب های بیش از حد و منفی استفاده می کند (به عنوان مثال ، "قربانی ، ایدز ،""مغز آسیب دیده" ؛ به جای آن از اصطلاحات "شخص مبتلا به ایدز" یا "شخص مبتلا به آسیب مغزی آسیب زا" استفاده کنید). از اصطلاحاتی که می تواند به عنوان slurs در نظر گرفته شود ، خودداری کنید (به عنوان مثال ، "فلج" ، "نامعتبر" ، "آجیل" ، "الکلی" ، "معتاد به مت"). از اصطلاحاتی مانند "شخص مبتلا به ناتوانی جسمی" ، "شخص مبتلا به بیماری روانی" ، "شخص مبتلا به اختلال در مصرف الکل" یا "شخص مبتلا به اختلال در مصرف مواد" استفاده کنید ، یا خاص تر باشد (به عنوان مثال ، "شخص مبتلا به اسکیزوفرنی")بشربرچسب هایی مانند "عملکرد بالا" یا "عملکرد پایین" هم در توصیف تفاوت های ظریف تجربه یک فرد با یک ناتوانی رشد و یا فکری مشکل ساز و ناکارآمد هستند. در عوض ، نقاط قوت و ضعف فرد را مشخص کنید. مانند سایر گروه های متنوع ، خودی ها در کشت معلولیت ممکن است از اصطلاحات منفی و تسلیت با یکدیگر استفاده کنند. برای استفاده از این شرایط برای یک شخص خارجی (شخص غیر قابل قبول) مناسب نیست.

در هنگام توصیف افراد دارای معلولیت (به عنوان مثال ، "نیازهای ویژه" ، "به چالش کشیده شده" ، "Handi-توانایی") از حسن نیت خودداری کنید. بسیاری از افراد دارای معلولیت این شرایط را حامی و نامناسب می دانند. هنگام نوشتن در مورد جمعیت یا شرکت کنندگان دارای معلولیت ، بر هر دو قابلیت و نگرانی تأکید کنید تا از کاهش آنها به "مجموعه ای از کمبودها" جلوگیری کنید (Rappaport ، 1977). در زمینه یک محیط مراقبت های بهداشتی به افراد دارای معلولیت به عنوان "بیماران" (یا "مشتری") مراجعه کنید.

نمونه هایی از زبان بدون تعصب

موارد زیر نمونه هایی از زبان بدون تعصب برای ناتوانی است. هر دو نمونه مشکل ساز و ترجیحی با نظرات توضیحی ارائه شده است.

1. استفاده از زبان شخص اول و هویت اول به جای اصطلاحات تسخیر

مشکل ساز: نیازهای ویژه ای که از نظر جسمی به چالش کشیده شده ، عقب مانده ذهنی ، با بیمار روانی به چالش کشیده شده است

ترجیح داده شده: فرد دارای معلولیت ، شخصی که دارای معلولیت معلول است دارای بیماری روانی مبتلا به معلولیت فکری کودک دارای فرزند معلولیت مادرزادی با اختلال در هنگام تولد فرد معلول جسمی ، شخص دارای ناتوانی جسمی است

نظر: از زبان شخص اول یا هویت اول استفاده کنید ، همانطور که برای جامعه یا شخص مورد بحث قرار می گیرد. زبان مورد استفاده باید با این درک انتخاب شود که ترجیحات بیان شده افراد معلول در مورد شناسایی ، مسائل سبک را برتری می دهد. از اصطلاحاتی که تسلیت یا حمایت می کنند خودداری کنید.

2. توضیحات افراد ناشنوا یا پریشان

مشکل ساز: شخص ناشنوایی ، شخصی که ناشنوا کم شنوایی است ، شخصی که فرد کم شنوایی را با فرد کم شنوایی با ناشنوایی و نابینایی شنوایی می کند

ترجیح داده شده: شخص ناشنوا سخت شنونده ، شخصی که فرد ناشنوا ناشنوا است

نظر: بیشتر افراد ناشنوا یا ناشنوایان از نظر فرهنگی ترجیح می دهند به جای "کم شنوایی" ، "افراد با کم شنوایی" و غیره ، ناشنوا یا ناشنوا (سرمایه گذاری شده "خوانده شوند.

3. شرح افراد نابینا یا افرادی که از نظر بینایی کم می شوند

مشکل ساز: شخص با چالش بینایی با چشم انداز بینایی با نابینایی

ترجیح داده شده: فرد نابینا فرد بینایی ، فرد بینایی با کمبود بینایی که فرد نابینا است و از نظر بینایی دچار اختلال بینایی است

4- استفاده از استعاره های تصویری ، اصطلاحات منفی و Slurs

مشکل ساز: فرد دارای ویلچر به قربانیان کمک می کند تا مغز فلج ، نامعتبر ، معیوب ، مشروبات الکلی ، معتاد به METH

ترجیحی: کاربر ویلچر ، شخص در یک ویلچر با فرد مبتلا به مبتلا

نظر: از زبانی که از استعاره های تصویری استفاده می کند ، اصطلاحات منفی که حاکی از محدودیت است ، خودداری کنید و باعث توهین یا بی نظمی یک گروه خاص می شود. مانند سایر گروه های متنوع ، ممکن است خودی در کشت معلولیت از این شرایط با یکدیگر استفاده کنند. برای استفاده از این شرایط برای یک شخص خارجی (شخص غیر قابل قبول) مناسب نیست.

منابع

براون ، L. (n. d.). هویت اول زبان. شبکه خودکشی اوتیسم. http://autisticadvocacy.org/home/about-asan/entity-first-language (کار اصلی منتشر شده 2011)

Brueggema ، B. J. (2013). مطالعات ناتوانی/فرهنگ معلولیت. در M. L. Wehmeyer (ویرایش) ، کتابچه راهنمای روانشناسی مثبت و ناتوانی آکسفورد (صص 279-299). انتشارات دانشگاه آکسفورد. https://doi.org/10. 1093/oxfordhb/9780195398786. 013. 013. 0019

Du ، D. S. ، & Andrews ، E. E. (n. d.). انتخاب کلمات برای صحبت در مورد معلولیت. انجمن روانشناسی آمریکا. https://www.apa.org/pi/disability/resource/choosing-words. aspx

Du ، D. S. ، & Andrews ، E. E. (2015). اولی و اولی و هویت اول: توسعه صلاحیت فرهنگی روانشناسان با استفاده از زبان معلولیت. روانشناس آمریکایی ، 70 (3) ، 255-264. https://doi.org/10. 1037/A0038636

Rappaport ، J. (1977). روانشناسی جامعه: ارزش ها ، تحقیق و عمل. هولت ، راینهارت ، و وینستون.