آموزش اندروز چنگال

در این قسمت از "Let's Talk Farm to Fork" ، ما به اندرو هیم د Vries از Wastyplant پیوستیم ، که ما در مورد چگونگی راه حل زباله مواد غذایی احیا کننده آنها ، یک زباله های غذایی محلی ، دسترسی به مواد غذایی و اجتماع صحبت خواهیم کرد. راه حل برای مناطق توسعه جدید.

رونوشت

[00:00:00] میچل دنتون: سلام ، و خوش آمدید "اجازه دهید مزرعه صحبت کنیم تا پادکست Postharvest" را که با افراد مورد علاقه در زنجیره تأمین مواد غذایی مصاحبه می کند.

امروز در نمایش ما ، من به اندرو هیم د وریس از Wastyplant پیوسته ام ، که من در مورد چگونگی راه حل زباله های مواد غذایی احیا کننده آنها یک زباله مواد غذایی محلی ، دسترسی به مواد غذایی و راه حل جامعه برای مناطق جدید توسعه صحبت خواهم کرد.

بنابراین بدون تأخیر بیشتر ، اجازه دهید شروع کنیم.

سلام ، اندرو. چطور هستید؟متشکرم که امروز در پادکست به من پیوستید.

[00:00:28] اندرو هیم د وریس: صبح بخیر ، میچ.

[00:00:29] میچل دنتون: قبل از اینکه وارد آن شویم. اندرو ، من فقط می خواستم این فرصت را به شما بدهم که یک واقعیت جالب در مورد خود را به ما بگویید که بیشتر مردم نمی دانند.

[00:00:38] Andrew Hayim de Vries: خوب ، من فکر می کنم راز بزرگی که اکثر مردم درباره من نمی دانند ، به خصوص در اینجا در خلیج بایرون این واقعیت است که من از پیشینه هنری آمده ام. من 38 سال را به عنوان یک هنرمند تمرین در دانشگاه گذراندم. و این واقعیت که من بسیاری از فعالیت های دیوانه وار را انجام دادم که همه مربوط به اکولوژی به خاک و همچنین یک روغن نقاش در حال کار ، نقاشی و کار عملکردی است ، که بسیار تئاتری و بسیار خنده دار و بسیار حواس پرتی است ، اما همه اینها به طور غیرمستقیم مربوط به آن استبوم شناسی.

[00:01:15] میچل دنتون: واقعاً. باشه. جالبه. در اینجا درباره چه شیوه ای از نقاشی صحبت می کنیم؟

[00:01:20] Andrew Hayim de Vries: آه ، ما در مورد آن صحبت می کنیم ، در دهه هفتاد و هشتاد ، روند خاصی از نقاشی روغن در مقیاس بزرگ وجود داشت. و من بسیار بخشی از آن جنبش بین المللی بودم و بسیاری از مطالب آن کار همه با هویت خود سر و کار داشتند که بسیار بخشی از یک روند کاتاریک آن دوره بود و احتمالاً هنوز هم از بسیاری جهات وجود دارد.

[00:01:43] میچل دنتون: بله. وای. خارق العاده. باشه. خوب ، در این یادداشت ، بیایید با Fork Fork صحبت کنیم.

من واقعاً مشتاقانه منتظر بحث در مورد زباله با شما ، اندرو هستم. اما قبل از انجام این کار ، من دوست دارم بیشتر در مورد چگونگی شما به عنوان یک طراح و مخترع اکولوژیکی ، همراه با سابقه خود در زباله های کمپوست با سرمایه گذاری هایی مانند کمپوست مرکزی و زیرمجموعه بشنوم.

[00:02:02] اندرو هیم د وریس: وقتی در کل دوره رفتن به مدرسه هنر در 16 خانه را ترک کردم ، به طور گسترده ای در حال بازیافت بودم. ما 45 سال پیش صحبت می کنیم. و این یک پیشرفت بسیار طبیعی برای من بود ، شاید به این دلیل که من والدین مهاجر داشتم و کاملاً فقیر بودیم. اما در اوایل دهه هفتاد ، بازیافت و کمپوست برای من ، این یک روند بسیار طبیعی بود.

بنابراین با تمام این تکامل ، برای من آشکار شد که ما مصرف کنندگان سنگین بودیم. در آزمایش کمپوست ، من در اینجا با خودم فکر می کنم که ما یک محصول زباله داریم. این فقط به محل دفن زباله می رود و من آن را کمپوست می کنم ، و من در حال ساخت خاک هستم ، و من غذا را می زنم.

چه اتفاقی می افتد اگر ما این کار را در مقیاس بزرگ انجام می دادیم؟و البته غذای من خوشمزه بود ، غنی از تغذیه بود و آسان بود و برای من آشکار شد که تعداد کمی از مردم پس از آن این کار را نمی کردند. و بنابراین من شروع به ساخت و ایجاد سیستم های کمپوست مختلف در باغ سبزیجات خود کردم. و این تکامل کامل ساختن یک پایگاه دانش ، نگاه کردن به سیستم ها و جایی که آنها متلاشی شدند و دائماً به دنبال این بودند که مشکل کجاست. از آنجا که من با سیستم های تجاری آزمایش کردم ، برای من آشکار شد که مشکلات زیادی در مورد سیستم های کمپوست وجود دارد ، مطمئناً در استرالیا که برای آب و هوای ما طراحی نشده اند.

بنابراین پیشرفت از آنجا به آزمایش رفت و سپس در روزهای ابتدایی در Fremantle ، من ساخت این سیستم های آزمایشی را شروع کردم و سپس مردم می خواستند به دور خود بیایند و نگاهی بیندازند ، و سپس از من خواسته شد که برخی از کلاس ها و برخی از گشت و گذارهای کودکان مدرسه را انجام دهمآمد ، و سپس یک چیز به دیگری منجر شد.

و در همین حال ، من هنوز به عنوان یک هنرمند تمرین می کنم ، و سوئیچ حدود 18 سال پیش قطعاً از ترک یک تمرین هنری اتفاق افتاد و در این مورد به منطقه اکولوژی رفت و در این مورد ، با نگاه کردن به تمام سیستم های بازیافت و رویکرد ، زیرا منمی توان دید که این امر به دلیل مسائلی که من قصد داشتم در جهان اتفاق بیفتد ، نیاز به یک نیاز خواهد داشت و این یک پیشرفت بسیار طبیعی بود. این یک پیشرفت بسیار آسان بود. برای من ، قطعاً یک منطقه بسیار هیجان انگیز بود. و من در این تکامل بسیار تنها بودم زیرا خودم را به عنوان یک هنرمند برای پرش از این محیط در حوزه زیست شناسی نیز قرار دادم ، این بود ، می دانید که من آموزش دیده ام ، من در این زمینه درجه ای ندارم و بیشتر آن استخودآموز

بنابراین انتقال چالش برانگیز بود ، اما من بسیار هیجان زده شدم.

[00:04:52] میچل دنتون: بله ، عالی است. منظورم این است که ، به نظر می رسد که واقعاً کار عشق برای شما بوده است ، بنابراین ادامه این کار از شما در مورد پیشینه و پروژه های قبلی خود به ما بگویید ، آیا فکر می کنید در مورد این که چگونه ایده برای اولین بار به وجود آمد ، به ما بگویید؟

[00:05:05] Andrew Hayim de Vries: در آن مرحله آزمایشی ، سیستم های ساختمانی که درون زمین هستند. که برای من پیشرفت بعدی کمپوست در یک محیط شهری یا مسکونی بود. این آزمایش حدود هشت سال ادامه یافت و سپس من به سطل کمپوست و برج های کرم رفتم و سپس اختراع زیرمجموعه سه ، چهار سال پیش صورت گرفت.

و اکنون این یک محصول تجاری دو سال گذشته است. و بنابراین از کمی سیستم داخلی همیشه در ذهن من بود ، اگر یک سیستم بزرگتر بسازیم ، چه اتفاقی می افتد ، اما مهمترمن می گویم بله ، بله ، بله ، نیاز به ایجاد محیطی وجود دارد که این سیستم های بزرگ درون زمین می توانند در مقیاس بزرگ اتفاق بیفتند.

بنابراین ما به دنبال زباله های مواد غذایی کمپوست هستیم که هنوز هم یک مسئله عظیم و عظیم در سراسر جهان است. ما در مقیاس عظیم به تخریب خاک نگاه می کنیم ، و البته منطقه حاکمیت مواد غذایی یا دسترسی به مواد غذایی ، مواد مغذی مواد غذایی ، مقرون به صرفه بودن مواد غذایی ، همانطور که امروزه می دانیم و حتی در آن زمان ، برای من ، قابل پیش بینی بودیک مسئله بزرگ

بنابراین چگونه می توان از طریق زباله ، یک سرویس و نیاز به ایجاد جامعه برای ایجاد محل ، اما مهمتر از همه ، این یک بستر آموزشی جهانی و آموزشی درست در سراسر طیف شد؟و سپس من در کل حوزه زیست شناسی با خودم فکر می کنم تا به جریان زباله ها نگاه کنم ، چه چیزی برای ورود به فضای سیستم های آب سیاه و مسائل دیگر لازم است.

بنابراین زباله به یک بستر عظیم و هیجان انگیز تبدیل می شود و به طور خلاصه ، میچ است.

[00:06:54] میچل دنتون: خوب. وای. در آنجا چیزهای زیادی برای هضم وجود دارد. من عاشق این هستم که هدر رفتن به نظر می رسد بسیار متمرکز و متمرکز بر جامعه است وقتی صحبت از راه حل غذا و زباله می شود. بنابراین چه می گویید پس از آن زباله را از باغ عمومی استاندارد خود جدا می کند؟

[00:07:09] اندرو هیم د وریس: بنابراین بیشتر باغ های جامعه ، مؤلفه کمپوست بیشترین منطقه را نادیده گرفته است.

[00:07:15] میچل دنتون: بله.

[00:07:15] Andrew Hayim de Vries: معمولاً به موش ها و سوسک ها و مورچه ها و بوها و بو و بو و و بوها تزریق می شود.

و زباله های سبز زیادی در باغ های جامعه ما وجود دارد ، شبیه به مقیاس کوچکتر در خانه. بنابراین اگر یک سیستم کمپوست درون زمین را در یک باغ جامعه ایجاد کنید ، چه اتفاقی می افتد؟این مهم است که این در اینجا بسیار مهم است این است که وقتی با کمپوست داخل زمین سر و کار دارید ، می توانید در این حالت ، یک باغ بلند شده که در آن غذا می خورید ، کمپوست کنید.

هیچ مشکلی در موش و جوندگان و بو وجود ندارد ، و واقعاً آسان است و مطمئناً 5 ٪ یا شاید 10 ٪ از منطقه در حال رشد شما را به خود اختصاص می دهد ، اما ما در واقع کمپوست هستیم ، که عالی است و ما در حال ساختن خاک و گیاهان سبزیجات هستیمدر حال رشد در اطراف سیستم.

بنابراین ، در رابطه با باغ های خانگی و باغ های جامعه. این یک نتیجه عالی است زیرا این یک مشکل بزرگ در باغ های جامعه در سراسر جهان است ، جایی که مردم در تلاش برای کمپوست هستند و آلودگی موش و بوی و بو و بو وجود دارد ، و معمولاً آنها درست در پشت باغ های جامعه قرار می گیرند.

و من آنها را مانند میچ دیده ام ، می توانم کتابی بنویسم که چگونه این منطقه یک مشکل بزرگ است. و من در مورد زباله ها فکر می کنم ، چگونه این واقعاً درست از جلو بیرون می آید. بنابراین مؤلفه کمپوست در این حالت می شود ، زیرمجموعه یا سیستم های بزرگ من با زباله به صندلی می رود و مردم روی این سازه هایی که در لبه باغ قرار دارند می نشینند.

و بیشتر مردم نمی دانند که آنها در واقع سیستم های کمپوست هستند ، بنابراین من این ساختارها را اکنون در مورد زباله ها طراحی کرده ام ، جایی که آنها به کلاسهای درس تبدیل می شوند که به نقاط ملاقات تبدیل می شوند که به امکاناتی تبدیل می شوند که عموم مردم در آن شرکت می کنند ، به عنوان یک نقطه ملاقات به عنوان یک جلسه ملاقاتیک کلاس ، به عنوان یک منطقه صندلی ، به عنوان یک منطقه ناهار خوری.

[00:09:00] میچل دنتون: بله. وای. من فقط می توانم تصور کنم که باغبانان تازه کار برخی از آن برخوردهای کابوس را با کمپوست و سپس فقط در حوله پرتاب می کنند. بنابراین شایدشما باید آن کتاب را در زمینه های مشکل کمپوست بنویسید. منظور من این است که شما ممکن است قبلاً از طریق این سؤال به این امر پاسخ داده باشید ، اما من فقط می خواستم بدانم که فکر می کنید بزرگترین چالش در حال حاضر با باغبانی و کشاورزی مشترک است و چگونه می توان از طریق زباله می تواند بر آن غلبه کند.

[00:09:26] اندرو هیم د وریس: بنابراین با کشاورزی عمومی ، ما می دانیم که کشاورزی صنعتی ، این علم به ما می گوید که ممکن است 50 ، 60 سال کفایت داشته باشد ، بر اساس کیفیت خاک و شیوه های فعلی کشاورزی صنعتی کهدر طی 50 تا 60 سال از تغذیه جهان تا حد بیشتری متوقف می شود. بنابراین ما به دنبال تخریب مواد مغذی موجود در خاک هستیم تا در این بازه زمانی اتفاق بیفتد.

از آنجا که ما به طور فزاینده ای کودهای مصنوعی را می گذاریم و با جمعیت منفجر شده سر و کار داریم.

بنابراین این یک مسئله بزرگ است و البته ما در همه جا پوشش زیادی در رسانه های اجتماعی می گیریم. بنابراین چه اتفاقی می افتد اگر ما شروع به عدم تمرکز سیستم غذایی کنیم؟که ضروری است

و مطمئناً این منطقه کاملاً پیچیده می شود زیرا با پیشرفت سیستم های در حال رشد صنعتی و هنوز در حال تحول هستند و هنوز هم پیشرفت می کند و بیشتر مردم از چگونگی رشد غذا غافل هستند و ما در شهرهای بزرگ جهان که کودکان فکر می کنند در حال کاوش هستیمکه هویج در Woolworths رشد می کند.

و بنابراین ، خوب ، پس ما به دسترسی به مواد غذایی و حاکمیت غذا می رویم. بنابراین اگر ما به ایجاد سیستم های غذایی نگاه می کنیم و فکر می کنم ، چرا در این حالت سیستم های غذایی را از زباله ایجاد نمی کنیم ، کمپوست کردن ، زیرا این یک جزء بزرگ از زباله است این است که این امکانات در شعاع کیلومتری زندگی قرار می گیرندمحیط ها یا محیط های شهری ، بنابراین حومه ای که دارای زباله باشد ، مردم زباله های خود را به آن می رسانند ، و البته ما همچنین در مورد رشد فراوانی مواد غذایی در زباله صحبت می کنیم و سپس دسترسی به مواد غذایی به آن شعاع کیلومتر افرادی که زندگی می کنند وجود دارددر حدود یک پلاتر در مقیاس بزرگ. بنابراین در مورد خلیج بایرون ، در منطقه داخلی خلیج بایرون حدود 3،800 نفر با حدود 5000 گردشگر قرار دارند.

من پیش بینی کردم که شما به حدود چهار یا پنج تسهیلات زباله 3000 متر مربع کوچک واقع در اطراف خلیج بایرون نیاز دارید که در آن می توان زباله های مواد غذایی و زباله های کربن را به وجود آورد ، اما آنها همچنین به مقصد تبدیل می شوند تا مواد غذایی خریداری شوند یا خریداری شوند یا اهدا شوند ، و البتهآنها به یک فضای جامعه تبدیل می شوند.

تسهیلات فعلی که من در املاک صنعتی طراحی کرده ام ، که به طور فزاینده ای در حال تبدیل شدن به استودیوهای مسکونی و یوگا و کافه ها و موارد دیگر است ، این است که تمام زباله های ارگانیک را تهیه کنید ، یک محیط تولید مواد غذایی ایجاد کنید که می تواند برای بی خانمان ها و اجتماعی مرتبط استفاده شودشرکت هااین یک گشت و گذار گسترده در مدرسه برای یادگیری از پیش دبستانی به دانشگاه ها خواهد بود زیرا ما با دانشگاه ها برای همکاری با ما همکاری می کنیم ، که بسیار هیجان انگیز است.

بنابراین سیستم های غذایی غیر متمرکز در شعاع یک کیلومتر اتفاق می افتد. بنابراین ما به مواد غذایی دسترسی پیدا کردیم و به این ترتیب مردم یاد می گیرند زیرا ما یک مرکز آموزش گسترده داریم که یاد می گیریم آن را به خانه ببرد ، یاد بگیرد ، تا در خانه رشد کند.

و البته ، در منطقه زباله و چگونگی تکامل آن در جوامع.

همکاری با صنعت ، افراد ، علوم ، بشردوستانه و سرمایه گذاری ، فضا خیلی سریع در حال گسترش است تا آن را مقرون به صرفه تر ، کارآمدتر و مؤثرتر کند زیرا افراد مختلف در سراسر جهان واقعاً شروع به کشف این موضوع می کنند تا مواد غذایی در دسترس باشد و البتهاین چالش ها در محیط های مختلف است.

بنابراین اگر وارد شویم و بگوییم صد ، 200 کیلومتری ساحل در استرالیا ، بدیهی است که محیط های خشک را تجربه می کنیم و بزرگترین چالش موجود در آب است. بنابراین در زمینه فناوری برداشت آب و آبیاری آب ، این فناوری به سرعت در حال تحول است. بنابراین زباله به عنوان نمونه با افراد و شرکت های سراسر جهان ، در فضا همکاری می کند.

[00:13:24] میچل دنتون: من واقعاً جنبه آموزشی را دوست دارم. اوه ، ما در Postharvest نیز در تلاش هستیم تا در سطح آموزشی نیز به مردم کمک کنیم. و فقط با توجه به زباله های غذایی و متان که از محل های دفن زباله و و کمپوست نادرست آزاد شده است. واقعاً جالب است که بشنوید که شما بچه ها چه چیزی را انجام داده اید و هدف در جامعه چیست.

بنابراین واقعاً عالی استچه می گویید بزرگترین تعجب که با توسعه این باغ ها برای زباله پیدا کرده اید؟

[00:13:54] Andrew Hayim de Vries: این واقعیت که باغچه ها اساساً یک طرح ساده هستند ، جایی که امکانات سازگاری ، به عبارت دیگر ، برای سازگاری با مناطق مختلف اقلیمی ، سازگار با نیازهای مختلف. زیرا بخش بزرگی از زباله با توسعه دهندگان همکاری می کند.

بنابراین توسعه دهندگان در حال ساخت زیر مجموعه ها هستند و در سراسر جهان در سراسر استرالیا در حال ساختن حومه هستند. و البته این توسعه دهندگان که ما به آن نزدیک می شویم ، می گویند ، "اندرو ، آیا می توانیم طراحی را تغییر دهیم؟آیا می توانیم از زیرساخت ها و زیبایی شناسی استفاده کنیم؟و من کاملاً می گویمنکته مهم این است که شما عملکرد فرم را حفظ می کنید.

آنچه هیجان انگیز است سازگاری با باغ. همانطور که می توانید تصور کنید ، محیط های مختلفی ، مانند ما آنها را برای اندونزی طراحی می کنیم ، که سه سال پیش بر اساس پروژه من در سریلانکا ، جایی که آب و هوای آنجا گرمسیری است ، یک پروژه در حال انجام است ، بنابراین باغ های موجود در آن باید با طراحی تغییر کنند زیرا به دلیل طراحی تغییر می کنند. از رطوبت ، بارندگی و گرما.

می دانید ، ما به دنبال مواد ، مثال دیگری و مواد در حال حاضر در استرالیا هستیم ، ما از چوب های سخت استفاده می کنیم ، آنها چوب های سخت تجاری هستند ، اما آنها هنوز از یک محیط طبیعی بیرون می آیند.

و بنابراین ما به دنبال خواب آور هستیم تا این تختخواب های سبزیجات بلند شده را بسازیم. ما در حال نگاه کردن به خواب فیبر کنف هستیم و در مراحل اولیه برخورد با یک شرکت در کنتاکی در آمریکا بودیم. بنابراین ما سعی می کنیم تمام وقت ، روش های مختلف سیستم ها ، موادی که پایدار هستند و مقرون به صرفه تر ، با دوام تر و ردپای کربن کمتری پیدا می کنند ، پیدا کنیم.

بنابراین از نظر من ، به عنوان یک طراح و همکاری در آینده نزدیک. من فقط بسیار هیجان زده می شوم ، صادقانه بگویم ، میچ ، به مردم می گویم ، کاش 30 سال داشتم ، بسیار جوان تر از من.

[00:15:51] میچل دنتون: بله ، حتی برای من پیش نمی آمد که طرح های باغچه نتیجه آب و هوایی که در آن ساکن هستند ، خواهد بود ، اما همانطور که می گویم با صدای بلند ، این حس کامل دارد.

خوب ، با ادامه این خط فکر ، چیزی که به نظر می رسد مردم هنگام صحبت از زباله های غذایی و رشد محصولات تازه در مورد خط کار شما سوء تفاهم می کنند؟

[00:16:13] اندرو هیم د وریس: وقتی با مردم در مورد آنچه انجام می دهم صحبت می کنم ، یا آنچه را که ما به عنوان یک شرکت انجام می دهیم صحبت می کنم ، فکر می کنم فوری ترین پاسخ ، پاسخ ، شما می دانید ، کمپوست در آنجا بوده است ، آن را انجام داده است ،کار بزرگی نیست ، کمی از چیزهای هیپی.

همه تجربه کمپوست را تجربه کرده اند. با این حال ، زیرا اکنون این مسئله به طور فزاینده ای با زباله ، خاک ، غذا به یک مسئله بزرگ تبدیل می شود ، مردم مورد توجه زیادی قرار می گیرند و البته مکالمه در افراد در سطح فردی در حال تغییر است و من متوجه این موضوع شده ام ، هر هفته متوجه آن شدم، هر ماه ، هر سال ، این انتقال نامزدی و علاقه و بیایید با آن روبرو شویم ، میچ ، تا آنجاet cetera.

به طور فزاینده ای در اطراف رادار مردم است ، بنابراین به طور فزاینده ای بیشتر افراد مورد توجه قرار می گیرند. اما ما باید خیلی سریع از اینجا به بعد حرکت کنیم. من نمی توانم این را تأکید کنم.

[00:17:14] میچل دنتون: اگر می خواهم در حال حاضر کارت های صادقانه روی میز باشم ، من در مورد برخی از این ذهنیت ها به سمت کمپوست بسیار مقصر هستم. اوه ، اما من باید با شما موافقم ، همانطور که من آن تغییر را دیدم ، شما حتی در درون خودم هم اتفاق می افتد. به نظر می رسد که به نظر می رسد یک باز بودن و بیشتر چشم انداز تصویر بزرگی در مورد برخی از آن موضوعات غذایی و زباله که شما ذکر کردید وجود دارد.

بنابراین ، شما به عنوان یکی از بزرگترین نقاط درد در صنعت تولید تازه چه چیزی را تشخیص می دهید و فکر می کنید چه اقدامات عملی می تواند با این مبارزه مقابله کند؟

[00:17:46] اندرو هیم د وریس: خوب. بنابراین بزرگترین مشکل این است که ما به صنایع غذایی اعتماد داریم. یکی ، ما آن را مسلم می دانیم.

[00:17:53] میچل دنتون: هوم.

[00:17:54] Andrew Hayim de Vries: دو ، ما می دانیم که مواد مغذی مواد غذایی تولید مواد غذایی صنعتی در حال افزایش است زیرا مساحت هیدروپونیک و مشابه ، جایی که کمبود مواد معدنی در خاک وجود دارد ، کمبود مواد معدنی در مواد غذایی وجود دارد، از این رو میزان مصرف ما ، تأثیر بر سلامتی ، وضعیت روحی ما دارد و ادامه می یابد.

این فقط برای من است ، باید با نحوه تهیه غذای ما ، نحوه توزیع آن ، بیشتر باشد. باز هم ، این دسترسی به مواد غذایی ، مقرون به صرفه بودن مواد غذایی ، حاکمیت غذا است. مانند این ، این دسترسی به مردم است.

و با این اعتماد بیش از حد به سیستم های غذایی متمرکز ، مخالف سیستم های غذایی غیر متمرکز ، ما باید غذایی را که نشانگر منطقه و محل و فصل آن است ، پرورش دهیم.

در مورد رشد مواد غذایی یک حرکت قوی وجود دارد که منجر به منطقه آن می شود. به عبارت دیگر ، بوش تاکر یا غذای بومی و اینکه باید در این مسیر پایین بیاییم ، و من کاملاً موافقم. ما باید به این واقعیت توجه داشته باشیم که ، می دانید ، اگر کلم بروکلی در اینجا رشد نمی کند ، به عنوان مثال نباید آن را به طور گسترده ای از جنوب از جنوب حمل کنیم.

و اگر بتوانیم این مایل کربن را به سمت پایین برش دهیم و باهوش و باهوش باشیم که غذای ما از کجا می آید ، چگونه به یک بشقاب شام می رسد ، این همه آموزش است ، دائماً آموزش می دهد.

و البته ، بسیاری از این موارد در انتهای بالا شروع می شود. شما می توانید این مکالمات حاکمیت غذا را در مدارس داشته باشید ، اما اگر در سطح بالا اتفاق نیفتد ، ما در کل این مکالمه خیلی آهسته حرکت می کنیم.

این یک منطقه بزرگ استمیچمن خیلی سریع یک منطقه بسیار گسترده را پوشش می دهم.

[00:19:37] میچل دنتون: بله ، نه ، این عالی است. عاشقشم. احساس می کنم واقعاً می توانیم مسیری طولانی را طی کنیم که مصرف کنندگان بیش از حد به سیستم های غذایی متمرکز متکی هستند ، اما شاید ما آن را برای یک روز دیگر ذخیره کنیم. بنابراینهمه گیر Covid و قفل هایی که برای بهتر یا بدتر از آن به وجود آمده اند ، در عملیات روزانه شما تاثیری داشته است ، و اگر چنین است ، چگونه؟

[00:19:58] Andrew Hayim de Vries: خوب ، بنابراین ما پروژه های زیادی داریم که برای جوامع بومی ، توسعه تجاری ، روستاهای سازگار با محیط زیست و امکانات مراقبت از سالمند اختصاص داده شده است.

برای اینکه من در آنجا باشم ، در صورت گیر شدن و آموزش آن شخص ، مسئله ای ایجاد می کند. بنابراین ما در حال راه اندازی ساختارهایی با همکار من هستیم که در بالی مستقر است تا بتواند زباله ها را برپا کند ، و بنابراین به طور معمول آنچه را که می خواهیم از اوایل سال گذشته انجام دهیم ، می خواهم شش ماه را در آنجا بگذرانم تا این زیرساخت ها را راه اندازی کنم وتولید کننده و یادگیری و اجرای.

ام ، پروژه ای که من در سریلانکا راه اندازی کردم ، قرار است به آنجا برگردم ، فقط با آن مؤلفه ، خاورمیانه و فرانسه سر و کار داشته باشم.

بنابراین ، این کار را دشوار می کند زیرا ، این همه برای من صحبت کردن در مورد همه این نهادها و درگیری ها بسیار عالی است ، اما ما باید در یک سطح تحرک داشته باشیم. راه اندازی زیرساخت ها برای ایجاد این امکان باعث می شود همه چیز را کند کند ، و این باعث می شود من بسیار ناامید شوم ، جایی که اگر فقط آن سطح تحرک و آموزش را داشته باشیم ، خیلی سریع کار می کنیم.

بنابراین بسیار ناامید کننده استاین مکالمه که در سراسر جهان اتفاق می افتد ، زمان کاملی است ، از همه جبهه ها پول وارد این فضا می شود ، بنابراین این یک مشکل بزرگ است.

[00:21:15] میچل دنتون: بله. من هرگز آموزش و پایه ای را که می تواند در باغ های مکان واقع شود ، در نظر نگرفتم ، بنابراین این بسیار جالب است. بنابراین به عنوان یک مخترع ، برخی از مواردی که در حال حاضر بیشتر تحقیق می کنید چیست؟

[00:21:30] اندرو هیم د وریس: خوب. بنابراین مهمترین چیزی که ما در حال تحقیق هستیم ، شاید این تحقیق دیگر در مورد اجرای آن نباشد. بنابراین بزرگترین چالش برای پلاستیک ، برخورد با الزامات بهداشتی برای دیدار با سازمان حفاظت محیط زیست ، آژانس حفاظت از محیط زیست و برآورده کردن الزامات بهداشتی شوراها است. بنابراین ما در سه دانشگاه که در هر دانشکده به آنها رسیده ایم بسیار خوش شانس بوده ایم ، هر مدیر هر یک از این سه دانشگاه خودشان ابراز علاقه شخصی کرده اند ، و همچنین دانشجویان کارشناسی ارشد و دانشجویان دکترا برای همکاری با ما ، برای نظارتخاک ، برای تعیین سطح پاتوژن ها ، و et cetera ، برای برآورده کردن الزامات EPA و شورا.

و از آنجا که ما ، vermicomposting هستیم ، منطقه عوامل بیماری زا بسیار کاهش می یابد ، بنابراین ما برای شوراها در استرالیا یک طرح ایجاد می کنیم که در آن می توانیم نظارت کنیم ، به طور گسترده ای مستند می کنیم تا این کار را از بین ببریم و در حال چرخش باشند.

اینها مناطقی هستند که مردم هرگز به آن توجه نکرده اند ، بنابراین این بخش بزرگی از ایجاد طرح برای افراد استرالیا و البته در ایالت ها و جاهای دیگر است.

[00:22:42] میچل دنتون: هوم ، کاملاً. ما در Postharvest به اندازه کافی خوش شانس بوده ایم که با تعدادی از دانشگاه ها نیز همکاری داشته باشیم و واقعاً یک نعمت برای دوره های تحقیق و آزمایش محصول بوده است. بنابراین با توجه به همین راستا ، من فقط نمی دانم که آیا گروه خاصی یا نوآوری در صنعت کشاورزی احیا کننده وجود دارد که شما با هیجان مراقب هستید؟

[00:23:06] اندرو هیم د وریس: خوب ، این یک سوال عالی است. من باید بگویم ، و Byron Bay نوع تکیه ها در این زمینه ، اما این اتفاق در سراسر استرالیا رخ می دهد ، سطح علاقه و تعامل با کشاورزان جوان شهری که وارد فضا می شوند ، است. اکنون ، من هر هفته توسط افراد محلی یا گردشگران یا مسافران به من نزدیک می شوم ، بیشتر به حدی که به من می آید و آنها از من می پرسند ، آیا می توانید پیشنهاد کنید که من می توانم برای یادگیری در مورد رشد غذای خود بروم؟

و این اتفاق در سراسر استرالیا رخ می دهد ، و احتمالاً در اروپا و ایالت ها ، انگلیس ، جایی که مردم مایل به یادگیری رشد غذا هستند ، و افراد شگفت انگیز و جالب در سراسر جهان وجود دارد. مانند راب گرینفیلد ، مایکل هابیل و بسیاری دیگر که کشاورزان شهری را تشویق می کنند ، جایی که این افراد جوان مایل به رشد غذا در یک محیط باغ به سبک بازار هستند.

و آنها به عنوان تازه کار وارد می شوند اما به آن می پرند و مهارت و اشتیاق و علاقه و علاقه و علاقه خود را در یک محیط جامعه با هم کار می کنند و در مورد خلیج بایرون ، این شورا در واقع سه روز در هفته یکی از این افراد را به کار می بردصاحبان زمین را به کشاورزان جوان مواد غذایی شهری متصل کنید تا در زمین خود غذا پرورش دهند تا در بازارها به صورت تجاری بفروشند. این رابطه پس از آن فقط باید برقرار شود زیرا بزرگترین مشکل در این منطقه از کشاورزان جوان شهری داشتن تصرف زمین است اما نه به مدت شش ماه ، نه برای یک سال ، بلکه تا پنج سال ، بنابراین آنها می توانند یک محصول را برنامه ریزی کنند ، می توانندیاد بگیرید و درگیر شوید. بنابراین ، بله.

[00:24:52] میچل دنتون: خنده دار است که شما به کشاورزان جوان شهری اشاره می کنید ، زیرا جیب کشاورزان جوان و شهری در سن دیگو وجود دارد که من واقعاً امیدوار هستم که برای این نمایش به آن بپردازم. اوه ، ظاهراً سن دیگو با آب و هوای خود بیشترین غلظت مزارع کوچک را نسبت به هر منطقه دیگر در آمریکا دارد. و به نظر می رسد که آنها در حال توسعه برخی از مزرعه های بی پروا برای سیستم های چنگال در کل صنایع غذایی هستند ، بنابراین من دوست دارم برخی از آنها را در این نمایش قرار دهم تا واقعاً مغز خود را انتخاب کنم.

اما باید بگویم حضور شما لذت بخش بوده است. بنابراین با نزدیک شدن به ما ، من فقط می خواهم از شما بپرسم ، غذای شماره یک که واقعاً می خواهید شنوندگان از این قسمت جذب شوند چیست؟

[00:25:32] اندرو هیم د وریس: یکی ، من با باغ جامعه شما ارتباط برقرار می کنم و درگیر می شوم. دو ، من دبستان شما ، دبیرستان پیش دبستانی شما را تشویق می کنم تا به جریان زباله نگاه کنند. به تولید مواد غذایی نگاه کنید. به آموزش نگاه کنید.

به عنوان مثال ، یک منبع عالی از فیلم ها در Netflix وجود دارد که با اکولوژی درست در سراسر طیف سروکار دارند ، اما همچنین در حوزه محیط زیست سروکار دارند ، چالش های پیش روی ما در آینده ، و بسیاری از فیلم های YouTube وجود دارددر مورد رشد غذا و درک غذا و نتیجه آن درگیر جامعه محلی شما است.

من فکر می کنم وقتی شما در باغ غذایی کامل تنظیم کردید ، ممکن است این کار را در حیاط خلوت خود انجام دهید. آنچه من می گویم این است که این کار را به صورت دلخواه خود انجام دهید ، باغ غذای خود را در فضای داخلی خود بسازید و همسایگان شما به دست می آیند و آنها الهام می گیرند و شما شروع به صحبت می کنید ، و شما شروع به رشد غذا می کنید و شروع به تعویض غذا می کنید ، و سپس دیگر شماهمسایگان به هم می پیوندند ، و سپس آنها مکالمه بیشتری دارند.

و این باعث ایجاد جامعه می شود ، این محلی را ایجاد می کند و این بی ارزش است. بنابراین من امیدوارم که این کاری باشد که شما انجام می دهید ، زیرا اگر جامعه داشته باشیم ، به یکدیگر وصل می شویم و میچ ، نمی توانید قیمت آن را قرار دهید.

[00:26:54] میچل دنتون: من عاشق این توصیه بسیار عملی هستم. این یک یادداشت عالی برای ترک آن است. خوب ، متأسفانه این همه برای قسمت امروز Let's Talk ، Farm to Fork است. با تشکر از شما برای گوش دادن و متشکرم ، اندرو ، که امروز به من پیوستید.

[00:27:08] اندرو هیم د ویز: میچ. این یک امتیاز بوده است و من از شما برای دعوت از من متشکرم.

[00:27:12] میچل دنتون: اگر دوست دارید در مورد اندرو و زباله های بیشتر اطلاعات بیشتری کسب کنید ، لینک را در توضیحات این قسمت بررسی کنید ، حتماً در پادکست مشترک شوید که هرگز یک قسمت را از دست نمی دهید ، و don 'فراموش نکنید که یک بررسی بگذارید و با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

تا دفعه بعد که به "Farm Farm Talk" گوش می دهید تا پادکست Postharvest را چنگ بزنید.